اين سوره برخلاف آنچه مشركان مى پندارند كه اداره هر بخشى از جهان در اختيار تدبيركنندگانى همچون فرشتگان يا غير آنان است و خدا سرپرست آن ارباب متعدد است ، ربوبيت همه جهان هستى را به خدا اختصاص داده و براى اثبات اين مدّعا بسيارى از نعمت هاى الهى را در ارتباط با آفرينش جهان و تدبير امور آن يادآورى كرده است . به همين سبب اين سوره با توصيف خدا به اين كه او سرچشمه همه خيرها و بركات است آغاز گرديده و چندين بار از خدا با صفت « رحمان » كه نشانگر گسترش رحمت او بر هستى است ياد شده است . در اين سوره سخنى نيز از هشدار پيامبران به ميان آمده كه به مسئله معاد انجاميده است . ساختار آيات اين سوره نشانگر آن است كه از سوره هاى مكى است .