 |
|
نشست «تفسير ادعيه قرآنی» برگزار شد
| كد خبر:2523 |
تاريخ خبر :00:38:00 1389-4-28 |
نسخه چاپي |
|
| سومين نشست از سلسله نشستهای واكاوی دعا در آيات و روايات با موضوع «تفسير ادعيه قرآنی» با همكاری جامعةالمصطفی(ص)العالمية در محل خبرگزاری ايكنا برگزار شد. |
به گزارش واحد خبر پایگاه معارف قرآن به نقل از ایكنا، در نشست «تفسير ادعيه قرآنی» كه امروز، چهارشنبه، 23 تيرماه، با حضور حجج اسلام علی نصيری و مهدی رستمنژاد و با همكاری جامعةالمصطفی(ص)العالمية در محل خبرگزاری ايكنا برگزار شد، حجتالاسلام و المسلمين علی نصيری با بيان روايتی از امام رضا(ع) در رابطه با دعا گفت: در كتاب شريف كافی جلد 2 صفحه 468 آمده است: «أنَّهُ كانَ یَقُولُ لِأصحَابِهِ: عَلَيكُم بالسِّلاحِ الأنبِیَاءِ؛ ايشان به طور مداوم، اصحابش را به سلاح انبياء توصيه میفرمود.» از ايشان سؤال شد: «وَ مَا سِلاحُ الأنبِياءِ؛ و سلاح انبياء چيست؟» ايشان فرمودند: «الدُّعَاءُ؛ (سلاح انبياء) دعاست.» در اواخر دعای كميل نيز حضرت اميرالمؤمنين علی(ع) میفرمايند: «وَ سِلاحُهُ البُكاءُ»؛ يعنی سلاح مؤمن، دعا، مناجات و زاری است. دعا صميمیترين شيوه ارتباط بندگان با پروردگار متعال است.
حجتالاسلام رستمنژاد نيز درباره جايگاه، ارزش و اهميت دعا گفت: بر خلاف آنچه معمولا تصور میشود، دعا به معنی خواندن است، نه خواستن، شايد هم بتوان گفت كه دعا خواندن همراه با خواستن است. در قرآن كريم میفرمايد: «وَلِلّهِ الأَسْمَاء الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا؛ و نامهاى نيكو به خدا اختصاص دارد پس او را با آنها بخوانيد.» (سوره مباركه اعراف، آيه شريفه 180)
وی عنوان كرد: گفتن عبارت «يا ألله» دعا كردن است؛ يعنی اگر انسان هيچ چيزی هم از خدا درخواست نكند، همين كه با گفتن «يا ألله» پروردگار متعال را بخواند، چنين شخصی در حال دعا كردن است. حتی میتوان گفت تمام عبادات ما دعا هستند؛ چون در عبادت است كه انسان متوجه ساحت پروردگار متعال میشود و به او رو میآورد و او را میخواند.
عضو هيئت علمی جامعة المصطفی(ص) العالمية تأكيد كرد: قرآن كريم میفرمايد: «مَا یَعْبَأُ بِكُمْ رَبِّی لَوْلَا دُعَاؤُكُمْ؛ اگر دعاى شما نباشد پروردگارم هيچ اعتنایى به شما نمىكند.» (سوره مباركه فرقان، آيه شريفه 77) يعنی اگر دعای شما نباشد و پروردگارتان را نخوانيد، اصلا خداوند هيچ توجه و عنايتی به شما نخواهد كرد و اين نشاندهنده اين است كه بنده برای جلب رحمت و جلب عنايت خدای متعال، راهی جز دعا كردن و خواندن پروردگار ندارد.
وی با اشاره به اين آيه شريفه كه میفرمايد: «وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِی أَسْتَجِبْ لَكُمْ إِنَّ الَّذِينَ یَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِی سَیَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ؛ و پروردگارتان فرمود مرا بخوانيد تا شما را اجابت كنم در حقيقت كسانى كه از پرستش من كبر مىورزند به زودى خوار در دوزخ درمىآيند.» (سوره مباركه غافر، آيه شريفه 60) گفت: در اين آيه، خداوند متعال بعد از اينكه میفرمايد: «بخوانيد مرا تا شما را اجابت كنم» بر اين نكته تأكيد میكند كه دعا، عبادت است؛ چون بعد از دستور دادن به دعا، تهديد میكند كه آن كسانی را كه از عبادت من تكبر بورزند، با ذلت و خواری به جهنم وارد میكنم.
رستمنژاد تصريح كرد: ممكن است عبادتهای دستوری؛ مانند نماز برای ما به عادت تبديل شود و آن اذكار را گفته و آن اعمال را انجام بدهيم، ولی هيچ توجه و حضور قلبی در نماز خود نداشته باشيم، در حالی كه دعا اگر خالصانه باشد، اصلا نمیشود بدون حضور قلب انجام شود؛ چون اگر حضور قلب و توجه به پروردگار متعال را از دعا بگيريم، ديگر دعا باقی نخواهد ماند.
وی عنوان كرد: به دليل همين حضور قلب و توجه ويژه در دعاست كه دعا را مخ عبادت دانستهاند و هدف دعا اين است كه انسان به اين درجه از توجه برسد و خود را در محضر پروردگار، نيازمند و فقير ببيند. اصلا تمام عبادتهای ما چه نماز و روزه، چه مناسك حج و ديگر عبادات، همه برای اين است كه انسان را متوجه اين معنا بكند كه در درگاه الهی، فقير و نيازمند است و از خودش چيزی ندارد.
عضو هيئت علمی جامعةالمصطفی(ص) العالمية درباره ادب دعا گفت: سه نكته هست كه در هنگام دعا كردن بايد به آنها توجه ويژهای كرد، اولين مطلب بيان نعمتهای پروردگار است؛ يعنی انسان قبل از اينكه خواسته خود را از خدای متعال بخواهد، بايد نعمتهايی كه پروردگار به او داده را بيان كند، دومين مطلب، بيان فقر، نيازها و ضعفهای خود است.
وی اظهار كرد: حضرت زكريا(ع) هنگامی كه میخواهد از خداوند متعال طلب فرزند كند، ابتدا ضعف خود را و اينكه ديگر پير شده و مويش سفيد شده و همسرش نازاست، بيان كرده و سپس از خداوند طلب نعمت فرزند میكند؛ بنابراين يكی ديگر از آداب دعا اين است كه انسان قبل از خواستن حاجت و نياز از خداوند متعال، ضعف و فقر خود را به پروردگار عرضه بدارد و عنايت به اين نكته بسيار مهم و قابل توجه است.
رستم نژاد در ادامه به نكته سوم درباره آداب دعا اشاره كرده و گفت: رعايت زمان و مكان دعا نيز يكی از مهمترين آداب و شرايط دعاست، حضرت ابراهيم(ع) و فرزندش حضرت اسماعيل(ع) هنگامی كه در حال بالابردن ديوار كعبه بودند، به درگاه الهی دعا و نيايش میكردند كه قرآن اين مطلب را بيان فرموده است: «وَإِذْ یَرْفَعُ إِبْرَاهِيمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَیْتِ وَإِسْمَاعِيلُ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ؛ و هنگامى كه ابراهيم و اسماعيل پايههاى خانه [كعبه] را بالا مىبردند [مىگفتند] اى پروردگار ما از ما بپذير كه در حقيقت تو شنواى دانایى».
در ادامه اين نشست، حجتالاسلام نصيری درباره جان و روح دعا عنوان كرد: درك فقر و نياز ما و نيز درك عظمت و زيبايی پروردگار متعال، جان و روح دعاست و توجه به اين دو مطلب، مهمترين چيزی است كه در دعا بايد مورد توجه شخص دعا كننده قرار بگيرد و اگر به اين دو مسئله عنايت شود، روح انسان برای مناجات با پروردگار و نيايش با خالق، آماده و مهيا خواهد شد.
عضو هيئت علمی دانشگاه علم و صنعت ايران اظهار كرد: انبياء الهی در اوج عقلانيت بودهاند و به همين دليل است كه خدای متعال آنها را برای اين وظيفه مهم و خطير؛ يعنی نبوت و دعوت مردم به سوی پروردگار، انتخاب كرده و برگزيده است. امام حسن عسكری(ع) میفرمايد: «إنَّ الله وَجَدَ قَلبَ مُحَمَّد أوعیَ القُلُوبِ فَاختَارَهُ لِلنُّبُوَّةِ؛ همانا خداوند متعال، قلب حضرت محمد(ص) را باگنجايشترين قلبها يافت و به همين دليل او را برای نبوت و پيامبری برگزيد.»
وی در بخشی از سخنان خود عنوان كرد: اگر انسان، اين دو نكته را؛ يعنی فقر و ضعف خود و همچنين، عظمت و بزرگی پروردگار را درك كند، چنين شخصی به مرحله داعی بودن و دعای حقيقی رسيده |
 بایگانی اخبار |
|
|
| |
 |
